Rave’y na przedwojennej warszawskiej Pradze.
Ekologia akustyczna w komunistycznej podczerwieni.
Zupełnie nowa, dźwiękowa przestrzeń publiczna!
Pełnoletnie, osiemnaste „Glissando” już od 12 września w sprzedaży. A w nim:

Dariusz Brzostek ukaże niedole ulicznego improwizatora, Maksymilian Kapelański wyzna wiarę w R. Murray’a Schafera, dźwięki miasta nagra i zaprezentuje Krzysztof B. Marciniak, a niedawno zmarła Maryanne Amacher odsłoni w wywiadzie osobisty wymiar swoich dzieł. Przedstawiamy także manifest Kima Cascone, dźwiękową mikrohistorię warszawskiej Pragi w uszach Marii Szymańskiej, akustyczne oblicze sprzeciwu wobec PRL-u za sprawą tekstu Antoniego Michnika o Andrzeju Mitanie, a także wywiadu z Piotrem Koleckim z grupy Atman. Będą także Narzekające chóry Saary Liinamaa, postkolonialna interpretacja radia pod kuratelą Piotra Tkacza, pieśni stadionowe według Poli Trąbińskiej, jak i dywagacje Filipa Lecha na temat przejęcia władzy przez kolektyw Ultra-red. Zależności między bronią dźwiękową a Maksem Neuhausem przedstawi Jacek Plewicki, o Drugim Lecie Miłości opowie Łukasz Krajewski, swoją fenomenologię głosu przedstawi Brandon LaBelle, a Krzysztof B. Marciniak przeprowadzi wywiady m.in. z Dobromiłą Jaskot i Arturasem Bumšteinasem o związku ich pracy z pejzażem dźwiękowym. Przestrzenne zabawki dźwiękowe pokaże kolektyw panGenerator, Atau Tanaka opowie o koncepcji swojej twórczości – w wywiadzie i towarzyszącym mu artykule, zaś Raviv Ganchrow zastanowi się nad społecznym wymiarem swoich instalacji dźwiękowych. Poza tym „Glissando” nieustannie przygląda się młodym polskim twórcom. W kolejnej odsłonie wywiadów pod lupą znajdą się: multimedialna i gestualna twórczość Jagody Szmytki, badanie instrumentów i fonemów Wojtka Blecharza oraz filozofia, nagrania i impresje Marcina Stańczyka. Polecamy także relację z majowych warsztatów aXes, prezentowaną przez Barbarę Bogunię.

Czytaj dalej..

Jak połączyć to, co Pan Bóg rozłączył? Odpowiedzi dostarcza nowe „Glissando” 17/2011, a w nim hip-hop: m.in. wywiad z DJ-ami – Epromem i Lenarem, nawijka o bitboksie ze Zgasem i TikTakiem, Sam Davies o postmodernie i raperach w MTV Cribs, Agata Pyzik o bojówkarzach z Public Enemy, Joseph Schloss o autentyczności sampla, wytwórnia Anticon okiem Jakuba Krawczyńskiego, wizja bitboksu Antoniego Beksiaka, sylwetka genialnego wyrzutka – Rammellzee według Jacka Plewickiego, metafizyka zespołu Dälek w ujęciu Macieja Smoczyńskiego, filozofia Cornela Westa zdaniem Janka Pytalskiego, Damian Binkowski o disco czyli zapomnianej matce hip-hopu. W dziale mikrotony rarytasy: w temat wtajemniczają: Ryszard Klisowski z historycznego i Dariusz Brzostek z antropologicznego punktu widzenia. Dalej pierwsze polskie tłumaczenia Nicoli Vicentino i Juliána Carillo, pionierzy Alois Hába (Lubomir Sporny), Harry Partch (Rudolf Rasch), Grigorij Rimski-Korsakow i inni Rosjanie (Ewelina Czarnik i Lidia Ader). Syntetyczny portret Ligetiego (Marta i Piotr Tabakiernik), analityczne spojrzenie na Waltera (Tomasz Biernacki), wprowadzenie do muzyki Poppego (Magdalena Stochniol), autorskie manifesty Smolki i Muraila (wraz z analizą Mateusza Ryczka). Zaskakują w tym kontekście szkice o melizmatach Niemena (Mariusz Gradowski), jękach Waitsa (Tomasz Kamiński) czy gitarach Bishopa (Filip Lech). W ramach dodatków: esej o Feldmanie i Becketcie (Paweł Krzaczkowski), Bohdanie Mazurku (Bolesław Błaszczyk), wreszcie radiowy happening Feldmana i Cage’a.

Czytaj dalej..

I znów długa przerwa, krótsza wprawdzie niż ostatnia: periodyczność „Glissanda” maleje, a może wraca do normy? W każdym razie oto 16. już numer pisma, w 6. roku jego istnienia, z 3 tematami przewodnimi. Wszystkie od dawna odkładane, co nie znaczy, że odgrzewane, lecz zupełnie świeże, niczym mozarella z pomidorami i bazylią. Włochy: ponad 60 stron o najciekawszych nazwiskach i zjawiskach głównie kompozytorskiej sceny. Prowokacyjne ostatnie wywiady Romitellego, osobiste dywagacje Sciarrino, głębokie analizy Billone czy szerokie syntezy Nona to tylko niektóre z nich. Ale znajdzie się także erudycyjna wyprawa w historię włoskiego industrialu (m.in. Bianchi), panorama field recordingu (m.in. Toniutti) oraz migawka zespołu Zu. Dla miłośników innych klimatów kolejna część cyklu Własną drogą tym razem o Laponii. Jako intermezzo pojawia się postać wokół której długo krążyliśmy, ale ciągle brakło nam odwagi. Najbardziej dyskutowany kompozytor polski ostatnich lat, Paweł Mykietyn! Kolejne spojrzenia na niego w obszernym wywiadzie, wnikliwej analizie II Symfonii, impresjach o niedawnej kameralistyce (Sonata, Kwartet, Ładnienie), antologii krytyki Pasji, wspomnieniu o Koncercie fortepianowym. Kolejny wielki temat to muzyka i… przestrzeń. Tu między innymi trzy odsłony o Xenakisie i jego wizjonerskich ideach z kolejnych dekad (Pawilon Philipsa, Terrêtektorh i Polytopes), wyczerpująca analiza I Am Sitting in a Room Luciera oraz frapujący wstęp do „architektury słuchowej”, czyli nowego myślenia o otoczeniu. W nowe technologie symulacji przestrzennej oraz ambisonics wprowadzają najlepsi specjaliści światowi, z naszą Ewą Trębacz na czele – tu dużo diagramów i tabel. Wreszcie oczywiście nie mogło zabraknąć samej architektury, zarówno w porównawczym eseju, jak i przeglądzie najodważniejszych projektów sal koncertowych ostatnich dwóch dekad. Zapraszamy do zamówień przez stronę internetową – każde to dla nas nieocenione wsparcie!

Czytaj dalej..

Litwo…!…wielu już nie wierzyło, wielu postawiło kreskę, wiele się zmieniło, wiele miesięcy bez numeru, wiele pytań bez odpowiedzi. Ale jednak – wracamy! Dziękując tym, którzy wiary nie stracili, pytali i czekali, z radością prezentujemy kolejny, 15. numer „Glissanda”. Ma on wyjątkowy charakter nie tylko z racji come backu. Nie tylko dlatego, że w cenie zawarta jest płyta z premierowo nagranymi utworami. Jego specyfika polega na kontekście – główny temat to jednocześnie temat festiwalu organizowanego przez redakcję i wydawcę na przełomie września i października w Wigrach. Ale jednak – pismo to nie katalog i dla każdego coś się znajdzie. Litwo…! to obszerny blok poświęcony najnowszej muzyce naszych sąsiadów, zapoznanej i niedocenianej, niemniej niezwykle fascynującej. Litewski minimalizm, elektronika, mikrotonowość, noise, improwizacja, jazz, festiwale, nagrania, awangarda, tradycja… Wszystko to w wywiadach, esejach, analizach, recenzjach na 80 stronach. Ponadto pierwszy z gościnnych występów na łamach „Glissanda”, w ramach których oddajemy 10-12 stron gościom specjalnym z innych redakcji i środowisk, by ze swej strony zbliżały się do muzyki. Orgia Myśli o muzyce to oryginalne eseje o narratologii, Wagnerze i Gouldzie. Ponadto w numerze sporo relacji z minionych festiwali – by udowodnić, że nie do końca zapadliśmy w zimowy sen – oraz zapowiedzi i komentarze do festiwali jesiennych. Na płycie różnorodna stylistycznie kompilacja nowej muzyki z Litwy. Zapraszamy do lektury i odsłuchu i mamy nadzieję, że ujrzymy znów wszystkich Czytelników, bo w planach numerów wiele…

Czytaj dalej..

Wreszcie przyszedł ten czas! Zero pseudointelektualnego bełkotu. Prawie żadnych partytur! Całe niemal „Glissando” o rocku. Zespoły mniej lub bardziej znane, zapomniane i zapoznane albumy, historia i estetyka. Wszystko osnute wokół mającej się wkrótce ukazać po polsku wnikliwej Historii muzyki rockowej Piero Scaruffiego. Nasi ulubieni autorzy powracają po dwa razy: Dariusz Brzostek o psychodelii i krautrocku; Mateusz Franczak o krautrocku i Einstürzende Neubauten. O początkach fascynująco gawędzi Mariusz Gradowski; o bluesie – Tomasz Kamiński. Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o wczesnym Zappie: soczysta analiza Jamesa Bordersa. Są zbliżenia na zespoły: zarówno starsze (Magma w holistycznym ujęciu Radosława Siedlińskiego), średnie (Theoretical Girls we wspomnieniu Dana Warburtona) jak i nowsze (Primus uszami Dominika Mokrzewskiego i gimnazjalistów!). Wrescie powiększenia w tradycyjnych cyklach: „małe jest piękne” o Tone Industria (Dominik Mokrzewski i Mateusz Wyżykowski), „wodzenie za ucho” o słynnym albumie Sonic Youth (Agata Pyzik) i migawka na Pink Floydów (Radosław Łukasiewicz). Wreszcie serię ujęć strzela pierwszy snajper polskiej krytyki muzycznej, Rafał Księżyk – tym razem w 23 czarne płyty. Tak przedstawia się pierwsza wyprawa poza nasze wyjściowe terytoria, w planie – kolejne.
Trochę bliżej tradycji w bloku wokół Corneliusa Cardew. Tam dwa teksty wciąż zapoznanego w Polsce kompozytora i improwizatora: jeden poradnik (o etyce) i jeden paszkwil (na Stockhausena). Relacja z ostatnich – w wielu sensach – kursów w Kürten, autorstwa uczestnika Wojciecha Blecharza. Frapujący esej-wywiad z Glennem Branką (Brian Duguid) oraz wodzenie za ucho o legendarnej kompozycji Mortona Feldmana (oczywiście Krzysztof Kwiatkowski).
Wreszcie wyjątkowo rozbudowany dział redakcyjnych, innych, czy jak je tam zwał. Aż trzy materiały związane z Warszawską Jesienią: atak na jej program i założenia (Jan Topolski), opis i krytyka ostatnich wydawnictw książkowych i płytowych (Grzegorz Filip) oraz relacja z jubileuszowej edycji 2007 (Marianna Dąbek). Pod koniec dwa teksty Pawła Franczaka: prezentacja założeń idei Creative Commons oraz wywiad z polskim rzecznikiem, Alkiem Tarkowskim. Jedną nogą w tym numerze, a jedną już w następnym, włoskim – stoi intrygujący i wyczerpujący wywiad Piotra Tkacza z Alessandro Bossettim. Cieszymy się na debiuty nowych autorów (Franczak, Tkacz, Wyżykowski), powroty starych (Kamiński, Księżyk, Pyzik, Siedliński) – i czekamy na Was, Czytelników. Rock around a clock!

Czytaj dalej..

Tak, tak! To „Glissando“ naprawdę jest z płytą. Z premierowymi nagraniami wrocławskich improwizatorów i kompozytorów. Bo to „Glissando“ o Wrocławiu – mieście z najbardziej ostatnio prężną sceną muzyczną we wszelkich odmianach. 071 to kierunkowy do stolicy do Dolnego Śląska i tyleż stron zajmują sylwetki, eseje, wywiady, zdjęcia, programy imprez. Od nestorów, jak Stanisław Krupowicz czy Lech Janerka, poprzez wybitnych przedstawicieli średniego pokolenia – Marcin Bortnowski, Cezary Duchnowski, Robotobibok, Skalpel, Michał Talma-Sutt – po wschodzące gwiazdy, takie jak Paweł Hendrich, Sławomir Kupczak, L.U.C., Dawid Szczęsny, Krew z Kontaktu czy Roszja. W dziale wrocławskim znajdziemy zarówno poważne analizy muzyki algorytmicznej, jak i luźne wywiady; teksty przekrojowe jak i monograficzne, grafiki i zdjęcia. I do tego – wielu z opisywanych artystów możemy od razu posłuchać na specjalnej płycie „Glissandem po Wrocławiu“, na której znalazły się niepublikowane nigdzie utwory Bortnowskiego, Duchnowskiego, Hendricha, Job Karmy, Kupczaka, Mikrokolektywu i Szczęsnego!
Drugim istotnym tematem numeru jest zjawisko, które chcieliśmy opisać wyczerpująco chyba już od momentu założenia pisma – muzyka konkretna. Zarówno jej klasycy, jak i nowe postaci, strona estetyczna i techniczna. Cieszymy się zwłaszcza na pierwsze w Polsce duże teksty przedstawiające wszechstronnie Pierre’a Henry’ego i Schaeffera, Lukę Ferrariego i Igora Wakhévitcha. Współczesne reinterpretacje muzyki konkretnej dają Matmos, Francisco López i Lionel Marchetti, specyficzną zastosowanie stanowią ścieżki dźwiękowe do filmów, takich jak Davida Lyncha, co wiąże się także z praktyką sound designingu, jak ciekawie opisują polskie autorki. Wreszcie fascynujące i jakże odmienne interpretacje estetyczne nurtu (postawy?) dają López, Michel Chion i Michał Libera. Do tego jedna, acz ważna relacja ze świetnego berlińskiego MaerzMusik, no i chyba tyle. Znowu wyszło 160 stron. Dużo lektury na jesienne wieczory. Oczywiście przy dźwiękach z naszej płyty…

NAKŁAD NUMERU WYCZERPANY

Czytaj dalej..

Po Skandynawii i Austrii, północy i środku Europy, nasza uwaga kieruje się jednoznacznie na Zachód. Na dokładnie 100 stronach najnowszego, podwójnego numeru „G“ zajmujemy się muzycznymi scenami BeNeLuksu. Od małego i niedocenianego Luksemburgu, poprzez zaprawioną w awangardzie Belgię, po minimalistyczną Holandię. Przypominamy klasyków (Henriego Pousseura, Karela Goeyvaertsa, Louisa Andriessena, Tona de Leeuwa, Mischę Mengelberga), prześwietlamy średnią generację (Cornelis de Bondt, The Ex, Univers Zero), odkrywamy najmłodszych (Michel van der Aa, Thomas Ankersmit, Yannis Kyriakides). Znajdzie się miejsce zarówno na oficyny, duże (Donemus, Sub Rosa) i małe (Konkurrent, K-RAA-K3), jak i na sztukę dźwięku (Edwin van der Heide) czy malarstwo (Piet Mondrian) i rozmowy o sytuacji życia muzycznego (specjaliści z CeBeDem i Gaudeamusa).
Drugim obszernym tematem są fascynujące związki między muzyką i… kinem. Zarówno w warstwie teoretycznej (ars oratoria, ogólne relacje, wpływ na percepcję), jak i historycznej (kino nieme, początki dźwięku, lata współczesne). Prezentujemy także wybitnych twórców: kompozytorów (Kazimierz Serocki) czy reżyserów (Stanley Kubrick) oraz słynne duety (Siergiej Eisenstein-Siergiej Prokofiew; Godffrey Reggio-Philip Glass).
Numer tradycyjnie zamykają relacje koncertowe, tym razem z Ukrainy (Aksamitna Kurtyna), Niemiec (Donaueschingen) i Polski (Wrocław i Jasło). Zapraszamy do lektury!

Czytaj dalej..

Głównym tematem numeru 9 jest muzyka austriacka. Najpierw panoramiczne jazdy reflektorem: pracownik mica Heinz Rögl odmalowuje sytuację na austriackich scenach muzycznych, Antoni Beksiak przygląda się ostatnim latom pod kątem współpracy i wymiany polsko-austriackiej w tyglu awangardy, natomiast Andrea Brzoza z afk opowiada o polityce kulturalnej, mówiąc, że stereotypy powinny należeć do przeszłości. Potem dwa fonograficzne zbliżenia: dwie sztafety recenzentów zabierają nas w podróż po płytach Kairos Musikproduktion (Grzegorz Filip, Monika Pasiecznik, Sławomir Wieczorek, Sławomir Wojciechowski) oraz wydawnictw alternatywnych – m.in. Mego, Mosz, Duran, Erstwhile (Daniel Brożek, Tadeusz Kosiek, Wojciech Mszyca Jr. i Jacek Skolimowski). Wreszcie stosujemy szereg punktowych świateł skierowanych na ważne postaci. Znajdą się wśród nich: improwizujący trębacz i elektronik Franz Hautzinger (Paul Stark), perkusista i lider wielu projektów Martin Brandlmayr (wywiad Jakuba Mikołajczyka i Anety Śladowskiej), gramofonista Dieb13 (wywiad Jacka Skolimowskiego), historiograficzny folkowiec (?) Albin Julius z projektem Der Blutharsch (esej Macieja Smoczyńskiego). Stronę bardziej kompozytorskiej reprezentują: nestor awangardy, 80-letni Friedrich Cerha (Iwona Lindstedt), mikrotonowy teoretyk i kompozytor Georg Friedrich Haas (tekst własny i szkic Daniela Cichego), drapieżna i frenetyczna Olga Neuwirth (Monika Pasiecznik). Ta ostatnia postać, poprzez swoje inspiracje i kolaboracje, wyprowadza nas poza przestrzenie czysto muzyczne – jak w prozę Thomasa Bernharda i Elfriede Jelinek (Agata Pyzik) – po których poruszają się także artyści sound artu Sam Auinger i Bruce Odland (przewodnik po sztuce dźwięku, Kamil Antosiewicz).
Drugim istotnym tematem jest głos, którym zaczynamy serial o nowych instrumentach, koncentrujący się w przyszłości na m.in. perkusji, gitarze, klawiszach itd. Na start znów ogólne, refleksyjne teksty tyczące się głosu w myśli francuskiej – Derridy, Lacana i Barthesa (muzyka i filozofia, Paweł Mościcki) czy antropologicznego ujęcia jego ekstremów, od głosu krzyku do głosu ciszy (Danielle Cohen-Levinas). Laborintus II i inne dzieła z tego kręgu Luciana Beria i dokonania Cathy Berberian stają się wabikiem tradycyjnego wodzenia za ucho (Krzysztof Kwiatkowski). Dwie młode kompozytorki przedstawiają swoje przygody z głosem, który nosimy przy sobie (wywiad Moniki Pasiecznik z Agatą Zubel), choć bywa on i porażony prądem (szkic Dobromiły Jaskot). Klasyczny tekst o rozszerzaniu możliwości głosu koncentruje się na przykładzie m.in. Joan LaBarbary, Meredith Monk i Davida Hykesa (John Schaefer). Tropem naturalnych, często wschodnich inspiracji poszła dwójka polskich artystów: Olga Szwajgier opowiada o czasoprzestrzeni głosu (Martyna Kobyłka), a Mieczysław Litwiński o erze ucha (Michał Mendyk). Jeszcze inne podejście reprezentują: czołowy przedstawiciel tzw. sound poetry, czyli Henri Chopin (esej Dariusza Brzostka), free improviser Phil Minton (wywiad Jacka Skolimowskiego) czy beatbokser Rahzel albo growlingowiec Mike Patton, jedni z bohaterów tekstu o dawaniu głosu (Mateusz Franczak).
W dziale redakcyjnym dochodzą teksty przygotowane na Warszawską Jesień: frapująca interpretacja Muzyk na orkiestrę Andrzeja Dobrowolskiego (Monika Karwaszewska), rewizjonistyczna Misja Knapika (Jan Topolski) i obszerny wywiad ze Stanisławem Krupowiczem (Anna Siemińska i Jan Topolski). Tradycyjne, choć tym razem niezwykle obficie reprezentowane relacje tyczą wydarzeń zarówno ze Szczecina (Musica Genera Festival), Warszawy (Łańcuch, Turning Sounds), Katowic (Hipnoza-GCK), a nawet Paryża (IRCAM i Opera Bastille). Zamykamy frapującym listem Łukasza Kalinowskiego do redakcji, czyli krów na granicy… Zapraszamy do lektury!

NAKŁAD NUMERU WYCZERPANY

Czytaj dalej..

Po szeregu mniej lub bardziej Poważnych i Głębokich Esejów na Trudne Tematy, ósmy numer „Glissanda” jest iście wiosenny, lekki i ożywczy. Pełen gorących uniesień, choć poświęcony w większości muzyce z zimnej Północy: Danii, Finlandii, Islandii Norwegii i Szwecji. Od free impro po operę spektralną, od analogowego noise’u po wokalne mruczanki, od panteistycznego folkloryzmu po cesarsko-królewskiego rocka.
Obszerny dział Skandynawia otwiera zatem blok materiałów o Fińskim cudzie: ogólne teksty o scenie psychfolkowej związanej z wytwórnią Fonal (Agata Pyzik) czy sytuacji muzyki współczesnej (Miroslaw Pudlák), ale i monograficzne o legendarnym noise’owym duecie Pan Sonic (Maciej Smoczyński) czy tradycyjne analityczne wodzenie za ucho z …à la fumée Kaiji Saariaho (Krzysztof Kwiatkowski). Następnie objawiają się Trzy oblicza Danii: w wielkich modernistycznych symfoniach Pera Nørgårda (Maciej Jabłoński), dźwiękowej entropii kwartetów smyczkowych Benta Sørensena (Daniel Cichy) oraz w niezłomnej postawie Pelle Gudmundsena-Holmgreena (sylwetka i wywiad autorstwa Evy-Marii Jensen). Wielkiej różnorodności doświadczyć można w norweskim Fiord Improvisation: mamy tu zarówno słynne oficyny Sofa (Marcin Kiciński), Sillón (Tadeusz Kosiek) czy Rune Grammofon (Rafał Księżyk), jak i wywiady, a także sylwetki związanych z nimi muzyków: rozmowy z perkusistą Ingarem Zachem i jego kolegami (Marcin Kiciński), portrety eksperymentującej wokalistki (i nie tylko) Mai Ratkje (Agata Pyzik), wulkanu perkusji – Paala Nilssena-Love’a (Wawrzyniec Mąkinia), omówione zostanie również całkiem osobne zjawisko nu jazzu reprezentowanego przez Nielsa Pettera Molvaera (Tomasz Grajkowski). Na Szwedzkim stole znajdziemy wprowadzenie w twórczość dwójki kompozytorów: panteistki i folklorystki Karin Rehnqvist (Ewa Szczecińska) i niekonwencjonalnego postspektralisty Andreasa Hillborga (Adam Suprynowicz), dalej zapraszamy na smakowity esej o słynnym ośrodku poezji dźwiękowej Fylkingen (Dariusz Brzostek), jak i apologię geniusza improwizacji Matsa Gustafssona (Janusz Zieliński). Ostatni dział, Sagi i nowoczesność to panorama całej już Skandynawii: wstęp do opery Sera Norwega Henrika Hellsteniusa (Tomasz Cyz), tradycja i nowoczesność u Islandczyka Haukura Tómassona (Grzegorz Filip), przegląd (w formie poradnika) najsłynniejszych skandynawskich zespołów rockowych (Mateusz Franczak) oraz portret jednego z nich – norweskiego Kaizers Orchestra (Mariusz Gradowski). Dla każdego coś miłego – lekko, z wdziękiem i wiosennie!
Nieco bardziej ezoteryczny jest dział Muzyka i… nowe media, gdzie dokonujemy frapującego rekonesansu obszarów nieograniczonych i zarazem mało w Polsce rozpoznanych możliwości i koncepcji estetycznych, technologicznych i okołomuzycznych. Nasi autorzy eksplorują takie tematy jak: muzyka algorytmiczna w jej historycznych początkach (Anna Siemińska), audio art oglądany przez pryzmat własnej twórczości (Marek Chołoniewski), sound art, czyli pogranicza muzyki i instalacji (swój subiektywny przewodnik rozpoczyna tym tekstem Kamil Antosiewicz), instalacje oraz rola przestrzeni i architektury w wywiadzie z Robinem Minardem (Jacek Skolimowski), roboty i rzeźby muzyczne Jana Cardella (Janusz Zieliński), transmediale.06 – relacja z prezentacji najnowszych trendów (Grzegorz Kurek), dźwięk w sieci, czyli twórczość internetowa (Sabine Breitsameter) oraz oszałamiająca panorama muzycznych inspiracji naturą – od ciała i krwi, poprzez DNA i rośliny aż po pulsary (Paweł Frelik).
Numer uzupełniają materiały poświęcone szczecińskiemu świętu muzyki improwizowanej, elektronicznej i eksperymentalnej, czyli znamienitej majowej Musica Genera – zaprezentowanej w wywiadzie z jej twórcami i organizatorami – Anną Zaradny i Robertem Piotrowiczem (Michał Libera), jak i w żarliwej próbie opisu festiwalu i jego specyfiki (Wojtek Mszyca Jr.). Ponadto ciekawe wywiady z dyrektorem „Warszawskiej Jesieni”, a przy tym intrygującym kompozytorem Tadeuszem Wieleckim (Michał Mendyk i Jan Topolski), jak i z muzykami dwóch wspólnie w kwietniu koncertujących składów perkusyjnych, Z’EV i Hati (Dariusz Brzostek). Ten ostatni tekst płynnie prowadzi nas do trzech relacji: z grudniowych Dni Współczesnej Muzyki Włoskiej w Krakowie (Michał Mendyk, Monika Pasiecznik i Anna Pęcherzewska), lutowego przeglądu Musica Polonica Nova we Wrocławiu (Jan Topolski) oraz koncertu Grace Jones w Warszawie (Michał Libera).
I znowu wyszło ponad 130 stron. Ale jakich!

Czytaj dalej..

Przełom lat 60. i 70. przebiegł w muzyce pod znakiem kryzysu idei modernizmu i awangardy: nieokreśloność, aleatoryzm, muzyka intuitywna, free improvisation podały w wątpliwość utopie dzieła maksymalnie skomplikowanego, zróżnicowanego i zamkniętego, których częściowym spełnieniem była muzyka serialna i elektroakustyczna. Nagle pojawiły się utwory ostentacyjnie, ba! obcesowo proste, repetytywne, minimalne, które wszystko ukazały w nowym świetle. Wkrótce jednak i modernizm ukazał swoje odnowione oblicze partytur ekstremalnie zagęszczonych i niemożliwych wręcz do wykonania. Tak oto zarysowała się w tej i następnych dwóch dekadach opozycja nowej prostoty i nowej złożoności, którą śledzimy, analizujemy i krytykujemy w siódmym „Glissandzie”.
Otwieramy dwoma blokami tekstów o prekursorach: La Monte Young jest opisany we wprowadzającym, dowcipnym eseju Johna Schaeffera oraz w analizującym jego wpływy błyskotliwym tekście Rafała Księżyka. Brian Ferneyhough z kolei odpowiada sam na ankietę o złożoności w muzyce oraz staje się przedmiotem dociekliwej analizy Iwony Lindstedt. Dalej wszystko biegnie swoim torem. Galerię amerykańskich minimalistycznych dziwaków uzupełniają: Terry Riley w znakomitym ujęciu Michała Mendyka oraz Steve Reich i Philip Glass, o których muzyce pod kątem jej czasu i czasowości pisze Ksawery Zamoyski. Z kolei po stronie nowej złożoności mamy ezoteryczny tekst Anthony’ego Braxtona oraz pełny wywiad z nim sprzed roku autorstwa Michała Libery i Krzysztofa Trzewiczka. Krzysztof Kwiatkowski w tradycyjnym „Wodzeniu za ucho” zastanawia się, na ile złożony jest „Secret Theatre” Harrisona Birtwistle’a. W nowej prostocie silnie zaznacza się sprawa polska, poprzez rodzime odmiany minimalizmu w tekście Joanny Miklaszewskiej oraz w autoprezentacji Zygmunta Krauzego. Dalsze reperkusje tej estetyki i jej różne rozwinięcia oraz alternatywy są tematem eseju Kyle’a Ganna, jak i charakterystyki stylu Louisa Andriessena sporządzonej przez Maję Trochimczyk. W nowej złożoności autotematyczne rozważania prowadzą teoretyk (Erik Ulman) i kompozytor (Claus-Steffen Mahnkopf), z których zwłaszcza ten drugi imponuje bogactwem ujęcia. Iana Pace’a panorama twórczości Michaela Finnisy’ego dopełnia obrazu tej formacji. Nieco lżejsze tony wprowadzają w nowej prostocie Michał Libera piszac o minimal impro Radu Malfattiego, jak i Jacek Skolimowski w rozmowie z Ari Benjamin Meyersem, a w nowej złożoności Maciej Smoczyński w swoim oryginalnym szkicu na temat Autechre.
Numer zaczyna się jednak działem o wieloznacznym tytule Konkretny noise industrial, gdzie zaczynając od wnikliwego i erudycyjnego eseju Rafała Kochana o historii i terminie kultury industrialnej, przechodzimy przez imponującą dyskografię tegoż autora oraz wywiad Jacka Skolimowskiego z legendą noise’u G. X. Jupiter-Larsenem do niezwykle ciekawej serii Cinèma pour oreille wydawnictwa Matemkine, która twórczo rozwija estetykę muzyki konkretnej – w ujęciu Janusza Zielińskiego. Wokół Monotype to po prostu wyczerpująca prezentacja dostępnych, a nawet jeszcze niedostępnych nagrań tej młodej polskiej oficyny autorstwa Filipa Felickiego oraz dwa wywiady ze związanymi z nią, choć działającymi od dawna muzykami: z Patrykiem Zakrockim rozmawiają Michał Libera i Michał Mendyk, zaś z Emiterem Jacek Skolimowski. Kończymy tradycyjnie relacjami: Marta Raczek przedstawia letni przegląd nurtu audio art w Austrii, Michał Mendyk i Jan Topolski dyskutują o jesiennych festiwalach elektronicznych (Turning Sounds, Unsound, Mik.Party), a ten ostatni nostalgicznie podsumowuje i wspomina działania plain.music. Całość uzupełniają niezwykle tym razem ciekawe listy… Aha, i nie ma prawie w ogóle Stockhausena!

Czytaj dalej..