Zapraszamy na spotkanie prezentujące nowy numer magazynu poświęconego Szwajcarii. Wśród omawianych twórców znaleźli się między innymi Paul Klee, Beat Furrer, Heinz Holliger, zespół Abloth!, Anton Bruhin, Klaus Huber, Walter Smetak. Oprócz tego wywiad z Sudden Infant, teksty o wolnej improwizacji, szkic Adama Wiedemanna o kompozytorach szwajcarskich, przegląd wydawnictw Hat Hut i Hinterzimmer Records.
Po zakamarkach spisu treści oprowadzać będą redaktorzy magazynu Jacek Plewicki i Piotr Tkacz, nie zabraknie również przykładów dźwiękowych.

Następnie zaprezentujemy film „Kick That Habit”, co będzie inauguracyjnym seansem DKF Glissando. Obraz ten w poetycki sposób opowiada o działalności duetu Voice Crack, improwizującego przy użyciu zepsutych sprzętów elektronicznych. Jego reżyserem jest Peter Liechti, znany choćby jako autor filmu „Odgłosy robaków – zapiski mumii”.

21 maja (poniedziałek), godz. 19:30, kluboksięgarnia Głośna, Św. Marcin 30/8-9 (wejście po lewej od kina Muza), wstęp wolny

15 maja (wtorek)

THE EX (NL)
SUPPORT: Szastasal i Lets Go Rebel
Centralny Dom Qultury
ul. Burakowska 12
Start: 19:00
Wstęp: 50 zł (przedsprzedaż tutaj) lub 60 zł w dniu koncertu

The Ex – holenderski zespół rockowy propagujący w swej twórczości idee anarchizmu. Założony pod koniec lat 70. XX w. na fali popularności punk rocka, od tego czasu nagrał prawie 20 albumów, stając się jednym z najdłużej działających i najbardziej znaczących zespołów punkowych w historii. Muzyka grupy na przestrzeni lat ulegała daleko idącej ewolucji – od anarchopunka, prezentowanego na pierwszej płycie All Corpses Smell the Same, do post-punku, no wave’u, free rocka, których doświadczyć mogliśmy chociażby na zeszłorocznym koncercie The Ex z Kenem Vandermarkiem w Elektrociepłowni Powiśle.

Zespół znany ze współpracy z wieloma artystami, m.in. z wiolonczelistą Tomem Corą (rezultatem współpracy są płyty Scrabbling At the Lock z 1991 i And the Weathermen Shrug Their Shoulders z 1993), brytyjską grupą Chumbawamba (płyta Destroy Fascism! z 1986, nagrana pod wspólną nazwą Antidote), czy z etiopskim saksofonistą Gétatchèwem Mèkuryą (album Moa Anbessa z 2006). Grupa kilkakrotnie koncertowała w Polsce.

>>>Prezentujemy spis treści nowego „Glissanda”! <<<

Szwajcarski numer muzycznego magazynu „Glissando” tuż za (alpejskim) rogiem!

Nowe „Glissando” wybrzmiewa w dźwiękach pasterskich Alphornów, arabskie ćwiećtony Klausa Hubera przyzywają kozy karmione LSD prosto od Alberta Hoffmanna. Wspinając się na ośnieżone szczyty, musimy uważać, aby nie skręcić kostki na metalowych piargach od Alboth!, napotkać możemy się także noisową lawinę Sudden Infanta – w razie czego zawsze obłaskawić naturę dzięki ekologii akustycznej Pierre’a Marietana.

Trzeba będzie jeszcze obłaskawić muzycznego ducha gór – Heinza Holligera, co uczynimy za pomocą piszczałek Waltera Smetaka. Naszą muzyczną drogę na szczyt odczytamy za pomocą linearnego odwzorowania najlepszych kompozycji Beata Furrera przez malarstwo Paula Klee. Wierzchołka nie osiągniemy bez przeglądu szwajcarskich wytwórni muzycznych (HatHut, Hinterzimmer), a na ostatniej prostej będziemy musieli skonfrontować się z kontrowersyjnym tekstem Thomasa Meyera o śmierci wolnej improwizacji i nie dać się oślepić elektroakustycznym odbiciom Dragosa Tary i Jeremiego Wengera.

Gdy już wejdziemy na górę gór, z radości możemy zagrać na drumli Antona Bruhina, a naszym oczom ukaże się panorama nowych muzyki szwajcarskiej dokonana przez świetnych krytyków – Torstena Moellera i Maxa Nyffelera, a całą naszą przygodę podsumuje w autorskim komentarzu Adam Wiedemann…

Jeśli jednak nie chcemy wybierać się w tak daleką podróż (co przecież nie wymaga od nas niczego poza uważną lekturą „Glissanda”!), wystarczy wsłuchać się w minimal jazz Dona Li albo przyjrzeć się prezentacji szwajcarskich wykonawców muzyki współczesnej.

W najnowszym, 20. już numerze, nie zabraknie także kolejnych prezentacji zdolnych polskich kompozytorów – Andrzeja Kwiecińskiego i Karola Nepelskiego.

Dwie płyty i wciąż bez skuchy. Ciągle ta monotonnia, ten dół i ten infantylizm, ale zawsze jest jakoś inaczej. Wojtek lubi mówić o sobie i po swojemu, a Dawid w jego cieniu i w oparach dymu. “Wyjdzie Wojtek na dwór? Nie wyjdzie, nie ma Wojtka”, to jedna z historii, którą też pamiętasz z dzieciństwa ze swojego blokowiska. Prywatne wspomnienia członków grupy Niwea, staną się publicznym koszmarem każdego, kto będzie obcował z ich kolejną płytą. Ta jest krótka, na czarnym krążku i przyniesiona przez Bociana. Dwa utwory hipnotyzują muzyką i przygniatają słowem. “Wszystko idzie, całe, kompleksowo, odkochiwanie się, ze zmianami w mózgu, od alkoholu i od zakochiwań… też tam w sumie nie wiem, jak to jest wszystko”, Bąkowski wcześniej jak Miron, potem jak Hłasko. A Szczęsny gra mu bez bitów, brudno, na przesterze i płasko… Szkoda słów „nie chce mi się tego tłumaczyć” (Jacek Skolimowski)

www.bocianrecords.com

Reinhold Friedl o płycie Mutanza :”Album zawiera utwory na fortepian wykorzystany w nietypowy sposób. Jego struny pocierane są nylonowymi strunami i metalowymi przedmiotami oraz pobudzane smyczkami elektronicznymi (..),. Z jednej strony, przedstawione tu dźwięki eksplorują nowe sposoby gry na fortepianie i są w tym sensie „rozszerzonymi technikami gry”, jako że opracowano je dla większości instrumentów w drugiej połowie XX wieku. Z drugiej strony, utwory te ograniczają się do wyselekcjonowanego materiału i stawiają następujące pytanie: w jakim stopniu sam materiał jest już kompozycją? Moim zdaniem, odpowiedź na to pytanie, która będzie raczej dwuznaczna, jest mniej interesująca niż konstatacja, że rozwój współczesnej muzyki został w znacznym stopniu zainspirowany muzyką elektroniczną. Wyraził już to Mario Bertoncini, Helmut Lachenmann wprowadził pojęcie „musique concrète instrumentale”, zapętlona komponowana muzyka Philla Niblocka zainspirowana była interakcją pomiędzy jego Harleyem a buczącą ciężarówką wspinającą się po serpentynach Gór Skalistych. Niniejszy album to hołd dla muzyki elektronicznej, a wręcz dokument wysiłków zmierzających do opróżnienia zgentryfikowanego mebla i wystrzelenia go do czasów współczesnych”.

Bocian Records

(Pierwsza część alfabetu (A – G) tutaj, a druga (H – N) tam)

O

Oneohtrix Point Never – w sumie to naprawdę nie wiem, o co chodzi. Albo wiem, trudno orzec. Sztucznie wykreowana przez „The Wire” gwiazda Daniela Lopatina, będąca zupełnie studyjną i meblościankową wersją Boards of Canada (płyta Betrayed In The Octagon) i Fever Ray (Returnal), rozbłysła na nowo, co widoczne jest szczególnie w listach najlepszych nagrań 2011 na wiodących portalach zajmujących się muzyką, hm, alternatywną (Pitchfork, the Quietus i in.). Album Replica został nagrany właśnie przez OPN (jeden punkt), jest konceptualny (punkt drugi), smutny i powolny (trzeci), ma mroczną okładkę (czwarty) a w założeniu ma być także pastiszem (zwycięstwo!). Nie doszukamy się w nim żadnych wstrząsających szczegółów – wystarczająco zniechęcające są przymiotniki opisujące tę płytę na uwolnijmuzyke.pl – „postapokaliptyczny”, „niesamowicie sugestywny”, „wizjonerski”, „nieomalże hermetyczny” i wreszcie „smagany wolą twórcy”. Album ten ukazuje jednak pewną smutną prawdę, którą warto się teraz z czytelnikami naszego portalu podzielić. Stworzony w całości z pociętych fragmentów reklam – a więc materiału, wobec którego przeciętny twórca wzmiankowany w prasie muzycznej chce się zdystansować – album ten przejmuje w całości pseudorelaksacyjny i nibyswobodny wydźwięk, jaki oferuje świat komercji.

Czytaj dalej..

☩ Z A G R A J Ą ☩

UMBERTO (Not Not Fun / USA)

UMBERTO to alter ego Matta Hilla, jednoosobowy zespół komponujący rytmicznie pełzające dźwięki, w sposób oczywisty nawiązujące do klasyki horrorów z lat ’80. Istny mistrz estetyki soundtracku zaprasza słuchacza w transową, niepozbawioną humoru podróż wgłąb ciężkiej, duszącej mgły i oparów, w podróż na stare cmentarzysko, do nawiedzonych domostw i na miejsca okrutnych zbrodni. Ewokując jednocześnie tradycję progresywnego rocka spod znaku włoskiego projektu Goblin, nawiązując do dystopijnych, syntezatorowych brzmień Johna Carpentera i Alana Howartha jest też pewnego rodzaju gotyckim spojrzeniem na ITALO DISCO, NEW-WAVE i SYNTH POP. Pulsujący rytm i powtarzające się syntezatorowe melodie wciągają do hipnotycznego tańca.

PABLO FRIZZI (PL)

Po kilku latach przerwy Pablo Frizzi powraca na scenę. Projekt inspirowany przede wszystkim włoskim kinem grozy i jego soundtrackami. Nawiązując do takich twórców jak Walter Rizzati, Fabio Frizzi czy Claudio Simonetti muzyk zaprezentuje się z zupełnie nowym materiałem.

LUTTO LENTO (Sangoplasmo / PL)

Właściciel kasetowej wytwórni Sangoplasmo wykona gorące techno inspirując się włoskim kinem Giallo oraz rozwiniętą w latach ’90 w Houston techniką remiksowania hip hopu zwaną chopped and screwed.

Czytaj dalej..