15. Kwartesencja – Agata Zubel & RSQ

Egon Wellesz – „Sonette der Elisabeth Barrett-Browning” na sopran i kwartet smyczkowy op. 52
Benjamin Britten – Kwartet smyczkowy op. 36 nr 2
Gustaw Mahler – Lieder eines fahrenden Gesellen na sopran i kwartet smyczkowy (opr. Paweł Czarny)

Pierwsze dźwięki Sonetów Egona Wellesza zabierają nas do jądra ekspresjonizmu. Pisane do miłosnych wierszy słynnej angielskiej poetki czasów wiktoriańskich (w przekładzie samego Rainera Marii Rilkego), są Sonety tym, co „prócz kochanków słyszy tylko Bóg”.

Po Welleszu także Britten sięgał w swej twórczości po tę formę poetycką – wcześniejsze, renesansowe sonety Johna Donne’a. Ta ścieżka zaprowadziła go rychło do twórczości kompozytora Henry’ego Purcella, któremu poświęcony jest Kwartet C-dur. Od emocjonalnego, swobodnego Allegro calmo, przez pełne zmysłowych dreszczy Vivace, docieramy wprost do dwudziestominutowej Chacony – pełnego wzruszenia hołdu dla „brytyjskiego Orfeusza”. Muzyka Brittena jest jednak dwudziestowieczna, pełna instrumentalnych monologów, osobista – w tym jej siła.

Ocean najsubtelniejszych emocji odnalazł Gustav Mahler w ludowej pieśni niemieckiej. Czerpał z niego w całej swojej twórczości symfonicznej, do której Pieśni wędrownego czeladnika są wstępem. Odrzucony przez ukochaną, zawiedziony chłopak, który idzie w świat, to alter ego samego kompozytora – jak nazwał go Bohdan Pociej, „romantycznego wędrowca, dziwnym trafem przeniesionego z powerterowskiej epoki bolesnej intensywności uczuć w dekadencką epokę estetycznego ich przerafinowania”. A jednak kobiety też te pieśni śpiewają. Odwrócenie znaczeń, czy wcielenie?

WSTĘP WOLNY