WGW: Ear Piece, Ksenia Gryckiewicz, Antonina Nowacka | Wanda Gallery

Wystawa malarki Kseni Gryckiewicz oraz kompozytorki Antoniny Nowackiej to empiryczna wędrówka w głąb własnej osobowości, próba znalezienia balansu w sobie oraz w naturze, dążenie do sięgnięcia jak najgłębiej. Poszukiwanie własnego ja zatacza kręgi czasami a priori nadmiernie osadzone na powierzchni świadomości, a czasem zatapiające się w hipnotycznym stanie niemożliwości oceny rzeczywistości, wytwarzając wyobrażenia, przywołując doświadczenia, wspomnienia nieobecne po wybudzeniu. Gryckiewicz zwielokrotnia swój wizerunek, zmienia perspektywy niczym kolejne kadry filmowe, wchodząc coraz głębiej z obiektywnego w subiektywne. Intuicyjnie szuka dwoistości, oparcia w drugiej osobie i więzi z nią, starając się w introspekcji ukonstytuować siebie z wielogłosu. Wydaje się, że postaci z obrazów starają się cofnąć do Lacanowskiego stade du miroir by na nowo przez autoidentyfikacje ze swoim wizerunkiem zacząć postrzegać się jako odrębną osobę. Wewnętrzny dialog raz prowadzi do samorozumienia, by innym razem wywołać uczucie spadania jak podczas przechodzenia z jawy do snu. Euforia ściera się z destrukcyjną niemożliwością podjęcia wyboru.

Nowacka w swojej praktyce realizuje kompozycje dźwiękowe wykorzystując naturalne przestrzenie z nietypowym potencjałem audialnym między innymi jaskinie, groty a także otwarte przestrzenie łąk. Wykorzystuje głos jako instrument oraz jego korelację ze stanami umysłowymi, zjawiskami wewnętrznymi i zewnętrznymi. Natura współuczestniczy w działaniach artystki stając się kontekstem czy pretekstem do działań, niekiedy także jednym z bohaterów. Kompozytorka przekładając swoją metodologię z obszaru muzyki na działania wizualne, wchodząc z inne medium – fotografię, portretuje kwiaty badając i wnikając w ich postaciowość poprzez uabstrakcyjnienie. W relacji między obserwatorem a obiektem obserwacji przygląda się i przegląda w naturze jako sferze surrealistycznych narracji i nieznanych, fantastycznych światów. Komponuje poprzez delikatność i ulotność barwnych form.

Artystki wspólnie realizują utwór muzyczny obecny w przestrzeni wystawy. Nagranie zrealizowane w rotundzie budynku Królikarni stanowi swoisty dialog artystek, wymianę energii. Obrzędowy charakter śpiewu wydobywają z najgłębszych dla siebie obszarów, wchodząc w stan transu w poszukiwaniu najbardziej niedostępnych na co dzień punktów zarówno w swojej naturze ale również wykraczając momentami daleko poza nią wspólnie kształtują krajobraz swoich światów.

Pozostaje skłonić się ku ziemi, nasłuchiwać, oddać się rezonującej naturze, w spokoju czekać na siebie. Doznać stanu równowagi — by usłyszeć własny głos.