Praktykowanie słuchania. Relacja ze SPOR Festival 2026 

Naszą codzienność wypełniają najróżniejsze dźwięki. Te, które poprzez znormalizowane praktyki słuchania zyskały konkretne znaczenia i odpowiadające im funkcje, oraz te, których […]

Miejska ważka, czyli o warszawskim koncercie Regan Bowering jako o performansie

Sala im. Wojciecha Krukowskiego, Laboratorium CSW Zamek Ujazdowski, 26 marca 2026. Podesty tworzą wznoszącą się schodkową widownię, ale pierwsze dwa […]

Szukając razem oddechu. Relacja z CTM 2026

Dysonanse i rezonanse towarzyszyły mi niczym lupa do przyglądania się CTM. Pomimo pozornej dychotomii, doceniam to spektrum, w którym mieściły się liczne dźwiękowe eksploracje. Taka nawigacja na początku roku – dla mnie zadziałała. Resynteza tradycyjnego, uwydatniła i podkreśliła nowe podejścia i warstwy dźwiękowego dziedzictwa, z odświeżoną ramą interpretacji.

Horyzonty dźwięku: eksperymenty i rytuały. Wrażenia z Sacrum Profanum 2025

Tegoroczna edycja Sacrum Profanum pozytywnie zaskoczyła mnie na wielu poziomach – od konsekwentnej koncepcji kuratorskiej, przez trafnie dobrany program, po […]

W rzeczywistości postspiralnej. O Canti Spazializzati

Historia bywa bezwzględna i okrutna – starożytni Egipcjanie uważali, że największą możliwą karą jest wymazanie czyjegoś imienia ze wszystkich możliwych miejsc, […]

unsound://[web]: gęsta sieć dźwięków i słów

Czwartek rano, zbieram się na pociąg. Pełna trasa: Gdynia-Kraków. Odpalam playlistę line-upu krakowskiej edycji festiwalu – albumy i epki, które od […]

Jakość ponad ilość. Futurofonia Festival 2025

Pierwszy Festiwal Futurofonia był przedłużeniem (a może rozszerzeniem?) gdańskiego cyklu koncertów pod tym samym tytułem. W moim kalendarzu festiwalowym usadowił się […]

Czasem o czasie. Relacja z 23. Przeglądu Sztuki Survival

Trzy sekundy to długość trwania współczesnego attention spanu, jednostka utrzymania naszej uwagi, zanim rozpierzchnie się ona na następnym zadaniu, na kolejnej myśli, zanim wprawi w ruch kciuk w kolejny scroll. 3s / 8h, trzy sekundy na osiem godzin, czyli na tę doskonale podzieloną dobę pomiędzy sen, pracę i wszystko inne, co się chce, tę nieocenioną zdobycz ruchów pracowniczych. Dziś z jednej strony zbyt długa (6 godzin czy 4 dni?), z drugiej strony zbyt krótka jak na przyrastający bez końca wzrost. Może nie zbyt krótka – zbyt ograniczona, zbyt wydzielająca naszą dyspozycyjność dla pracy i kapitału.

Ciałomuzyka. Musica Electronica Nova 2025 – część niekoncertowa

Jako badaczka i krytyczka tańca poruszam się w innych przestrzeniach niż muzyka, tym bardziej, że postrzegam ruch jako autonomiczne tworzywo, które z dźwiękiem […]

Zmieszany, nie wstrząśnięty. Musica Electronica Nova 2025

Muzyka najnowsza z wielkim mozołem toruje sobie drogę do filharmonicznych estrad. Przełamywanie żelaznego kanonu przez kompozycje żyjących twórców wymaga nie tylko […]