Chciałbym więc napisać operę o tym, jak queerowość może być wyrażana poprzez różnego rodzaju głosy, o utraconych duchach queerowej tożsamości wyrażonych w dźwięku samym w sobie. Sam również bym uczestniczył w projekcie jako osoba skrzecząco-mówiąca, bo śpiewaniem raczej nie można tego nazwać.
You know, I always ask myself, what do I want to share? And I must say, right now these Temporary Son-Icons have a big impact on me. Also on an audience, apparently. This kind of energetic creation, visualising the time, this temporary aspect of music, the passing…
Prowokacja, hałas, kontrast, ciało wibrujące od basu, błysk i stroboskop. Trudno być słuchaczem, któremu spodoba się wszystko, równie trudno w zróżnicowanych programach Ephemery nie znaleźć nic dla siebie. W tym roku nie było inaczej. Może jedynie oczekiwania podskoczyły w górę – siódma odsłona festiwalu objęła pełny, intensywny tydzień (symbolicznie? być może).
W 2023 roku zabójstwo z użyciem broni palnej było najczęstszą przyczyną śmierci dzieci i młodzieży (1–17 lat) w Stanach Zjednoczonych[1]. Między 2013 a 2022 […]
Małgorzata Heinrich: Tematycznie – jesteśmy teraz w pokoju dyrygenta w Operze Bałtyckiej. Podczas Festiwalu Futurofonia wysłuchaliśmy twojego najnowszego projektu Slow race, swan’s […]
Andreo Michaelo Mielczarek (Seismograf): How are your ears? How did 2025 sound like to you? Bastian Zimmermann (Positionen): This year, […]
Patrząc na dorobek Mai Ratkje, urodzonej w 1973 roku norweskiej, jak sama się określa, komponujacej wykonawczyni (composing performer), można mieć wrażenie że składa się na niego praca co najmniej kilku artystów. Co po części jest prawdą – Ratkje nie stroni od najrozmaitszych kolaboracji i multidyscyplinarnych projektów. Nie da się jednak ukryć, że kompozytorka i wokalistka jest wręcz hiperaktywna - przyczyniła się do powstania ok. 150 albumów, komponowała muzykę orkiestrową, chóralną, kameralną, elektroniczną, live electronics, filmową i teatralną.
Pierwszy Festiwal Futurofonia był przedłużeniem (a może rozszerzeniem?) gdańskiego cyklu koncertów pod tym samym tytułem. W moim kalendarzu festiwalowym usadowił się […]
Zdecydowanie bardziej zróżnicowane podejście do czasu zaprezentowały projekty minimaratonu muzyki elektroakustycznej. Bardziej eksperymentalnym przedsięwzięciom poszukującym nowości towarzyszyły te integrujące przeszłość z podejściem bardziej współczesnym. Pojawił się zatem utwór na drukarki 3D (Richard Grimm i Patrik Herman), ceramiczny system nagłośnienia (Manka Lustigová i Ursula Sereghy), inspiracje muzyką Philla Niblocka, który muzycznie i osobiście był stałą obecnością festiwalu aż do śmierci (Gerard Lebik), czy odwołania do musique concrète Schaeffera i Group de Recherches Musicales (Jean-Philippe Gross).
Although the festival’s and courses’ structure followed the typical flow of composition workshops, personally, I felt that I was experiencing something new. I found myself in a rather rare situation for a critic: I wasn't simply invited to observe the final results during the concert, but also to see behind the scenes. I could witness the whole process of creation, the detailed work with the compositions, the rehearsals, the discussions between composer and performer, and all the courses, workshops, and lectures, delving deep into the creative process itself.
