Przełomem w myśleniu o możliwościach kompozycji było również pojawienie się pianoli – instrumentu, który można uznać za jednego z poprzedników dzisiejszego systemu MIDI. Jej działanie opiera się na mechanizmie przesuwającym papierowe rolki z otworami. Ich rozmieszczenie określa, które dźwięki mają wybrzmieć i w jakim momencie.
Dlaczego tak trudno jest pisać o Krzysztofie Knittlu? Biorąc pod uwagę zarówno bogatą twórczość kompozytora, jak i pozycję, jaką w polskiej muzyce współczesnej […]
Moja droga do tego pytania zaczęła się od kiełbasy. Nie szedłem do Muzeum Etnograficznego rozważać przyszłości wykonawstwa ani granic artystycznej autonomii. Najpierw pojawiły się zdziwienie, śmiech i próba odnalezienia się w sytuacji. Dopiero później zacząłem odkrywać związki z pytaniami, które Reinholdtsen stawia od lat, a w Filharmonii Narodowej usłyszałem je już ze znacznie większą stanowczością.
W połowie października pogoda do wędrówki jest wyśmienita. Buki już przeszły w jesienne barwy, od zieleni, przez brąz w ochrę. Klony i jawory od żółci po koralową czerwień, którą podbijają jarzębiny. Niedawno padał deszcz, więc gdzieniegdzie koleinami płynie woda. Na trasie grzbietem brak strumieni – wszystko trzeba nieść na własnym grzbiecie.
Chciałbym więc napisać operę o tym, jak queerowość może być wyrażana poprzez różnego rodzaju głosy, o utraconych duchach queerowej tożsamości wyrażonych w dźwięku samym w sobie. Sam również bym uczestniczył w projekcie jako osoba skrzecząco-mówiąca, bo śpiewaniem raczej nie można tego nazwać.
You know, I always ask myself, what do I want to share? And I must say, right now these Temporary Son-Icons have a big impact on me. Also on an audience, apparently. This kind of energetic creation, visualising the time, this temporary aspect of music, the passing…
„Założyłem wydawnictwo pierwotnie po to, żeby promować siebie i swoją muzykę. Było to w 1996 roku, więc mamy trzydziestą rocznicę. Wtedy byłem […]
Cóż, Heroines of Sound posiada wyraziście zdefiniowaną wizję, której się konsekwentnie trzyma. To inicjatywa feministyczno-queerowa, która stara się przede wszystkim poszerzać, czy przepisywać kanon muzyki współczesnej oraz sztuki dźwięku.
Otóż w moim odczuciu 24. edycja Survivalu była prawdziwie niewykluczająca. O wspomniane perspektywy zatroszczyli się zarówno organizatorzy, jak i artyści, ukazując punkt widzenia kobiet, mężczyzn, dzieci i zwierząt. Europejskie i pozakontynentalne sposoby postrzegania tych samych spraw. Poglądy zwolenników i przeciwników utartych idei, i schematów, które przede wszystkim poparte były naukowymi badaniami i studiami przypadku.
Prowokacja, hałas, kontrast, ciało wibrujące od basu, błysk i stroboskop. Trudno być słuchaczem, któremu spodoba się wszystko, równie trudno w zróżnicowanych programach Ephemery nie znaleźć nic dla siebie. W tym roku nie było inaczej. Może jedynie oczekiwania podskoczyły w górę – siódma odsłona festiwalu objęła pełny, intensywny tydzień (symbolicznie? być może).
