Iannis Xenakis archiwum

Lubelska Jesień – relacja z Festiwalu Tradycji i Awangardy Muzycznej KODY

Brzmienie XX-wiecznej klasyki wypełniło jubileuszową edycję festiwalu od dziesięciu lat łączącego muzyczne skrajności – tradycję i awangardę. Szczycący się kreatywnością i otwartością na eksperymenty festiwal, w tym roku zrobił zdecydowany krok w tył, kierując uwagę na największe nazwiska powojennych modernistów. Organizatorzy patrząc w przeszłość i w niej poszukując odpowiedzi na pytania o stan muzyki najnowszej, zderzyli wielkie idee kompozytorskie i umieścili je we współczesnych kontekstach. Ramę programu stanowiły proste dychotomie: metafizyczne – naukowe, sacrum – profanum, stare – nowe.

Od translacji do hiperciała

Nie mamy już dziś do czynienia z prostą relacją kompozytor-wykonawca, lecz raczej z siatką zależności pomiędzy czynnikami tożsamościowymi, performatywnymi oraz technologicznymi, które składają się na kreatywny potencjał tkwiący w każdej zmianie modelu społecznego sztuki muzycznej, a także jej estetyki i reprezentacji.